Een verhaal voor de nacht ✦
Het Maanveer
Luister naar dit verhaal
Nederlands · verteld door RobertDe gesproken versie voegen we toe zodra de opname klaar is. Tot die tijd kun je het verhaal hier lezen.
In een stadje waar alle klokken ’s nachts sliepen, woonde een veervrouw die Ines heette. Haar boot was klein en geschilderd in het blauw van de late avond, en haar meest trouwe passagier was de stilte.
Elke nacht, nadat het laatste raam donker was geworden, vulde de straat onder aan het stadje zich met water. Niemand wist waar het vandaan kwam. Het steeg geluidloos, zilverachtig en ondiep, totdat de lantaarnpalen erin stonden als rietstengels. Dan maakte Ines haar boot los van de trappen bij de bakkerij en liet ze zich meevoeren door de stroom.
Het water voerde haar mee zoals dat in dromen gaat, zonder dat ze hoefde te roeien. Ze dreef langs daken waar katten sliepen, opgekruld als komma’s, en langs een kerktoren die een wolk als slaapmuts droeg. De maan hing zo laag dat ze haar had kunnen aanraken. Ze neuriede een melodie zonder begin.
Die nacht wachtte er aan de rand van het plein een kleine grijze uil, met een papieren lantaarn in zijn poot.
“Ik zoek de plek waar de dag naartoe gaat,” zei de uil.
“Dan zit je in de juiste boot,” zei Ines.
De uil sprong aan boord en samen dreven ze verder. Ze kwamen langs een veld met slapende zonnebloemen, allemaal naar de maan gekeerd, zachtjes knikkend. Ze kwamen langs een tuin waar de uren aan ranken groeiden, rond en goudkleurig, wachtend om morgen geplukt te worden. Een wolk in de vorm van een walvis dreef een tijdje met hen mee en gleed toen met een zucht weer weg.
Uiteindelijk werd het water breder en kwamen ze in een stille haven, verlicht door duizend kleine sterren die op het wateroppervlak dreven. Op de kade zat een oude schildpad, die bootjes van papier vouwde.
“Alles wat de dag niet heeft afgemaakt, komt hier terecht,” zei de schildpad, met een stem zo warm als thee. “De dingen die maar half zijn gezegd. De klusjes. De zorgen die nooit helemaal de juiste grootte hadden.”
Hij zette elk papieren bootje op het water. Ze dreven langzaam verder, zachtjes gloeiend, en één voor één losten ze op in sterrenlicht.
De uil zette zijn lantaarn tussen de bootjes neer en keek toe. Hij had niets meer om te dragen.
Ines draaide de boot om. Het water zakte alweer, langzaam en zilverachtig, zoals het altijd deed voordat de ochtend aanbrak. Al snel stonden de lantaarnpalen weer droog en waren de trappen van de bakkerij warm onder de romp van de boot.
Ze meerde de boot aan en bleef nog even zitten, zachtjes wiegend op het water. De maan neuriede verder, nu iets lager, en ergens in het slapende stadje draaide een klok zich om in haar dromen.
✧ ☾ ✧